Wybierasz edycję, płacisz – gotowe. Klucz licencyjny i faktura przychodzą od razu e-mailem. Potem pobierz Qwirbla na stronie pobierania i aktywuj go swoim kluczem przy pierwszym uruchomieniu.

Karta kredytowa lub debetowa, Klarna, Apple Pay, Amazon Pay, Bancontact i eps – obsługiwane przez operatora płatności Stripe. Twoje dane płatnicze trafiają bezpośrednio do Stripe i nigdy nie przechodzą przez nasze serwery.

Nie. Płacisz raz, licencja jest Twoja, a wszystkie aktualizacje są w cenie. Nie ma kosztów bieżących.

Qwirbel Normal to edycja na jedno stanowisko, dla Ciebie i Twojego urządzenia. Qwirbel Server jest dla firm i zespołów: wielu użytkowników z osobnymi kontami, role (administracja IT/pracownicy), centralne zarządzanie flotą komputerów i więcej. Zobacz pełne porównanie.

Tak, przychodzi razem z kluczem e-mailem. Jako mały przedsiębiorca w rozumieniu § 19 UStG (prawo niemieckie) nie naliczamy VAT.

Pomoc nie jest potrzebna: zaloguj się na stronie pobierania adresem e-mail z zakupu – po wpisaniu kodu zobaczysz tam swoje klucze licencyjne. Jeśli to nie zadziała, pomoc chętnie pomoże (przygotuj numer zamówienia QW-…).

Podaj adres e-mail z zakupu na stronie pobierania. Wyślemy tam ośmiocyfrowy kod; po jego wpisaniu pobieranie jest odblokowane na 24 godziny – i tam też zobaczysz swoje klucze licencyjne. Dzięki temu nikt nie weźmie programu z udostępnionego linku. (Wpisanie klucza licencyjnego również działa.)

Sprawdź najpierw folder ze spamem i odczekaj minutę – wysyłamy najwyżej jedną wiadomość na minutę. Kod zawsze idzie na adres z zakupu. Jeśli nie masz już do niego dostępu, pomoc chętnie pomoże.

Po odblokowaniu pobierania przejdź do „Moje licencje”: wszystkie klucze powiązane z Twoim adresem, wraz z produktem, stanem, datą aktywacji i przypisanym urządzeniem.

W „Moje licencje” → „Zmień adres e-mail”. Dla bezpieczeństwa wysyłamy kod potwierdzający na Twój obecny adres – dopiero potem zmiana wchodzi w życie. Nie masz już dostępu do starego adresu? Pomoc chętnie pomoże.

Windows, Linux i macOS – ten sam program, te same funkcje, ten sam klucz. stronie pobierania pokazuje, które pakiety są obecnie dostępne.

Interfejs jest w pełni przetłumaczony na niemiecki i angielski. Jeśli brakuje Twojego języka, możesz pozwolić SI dodać go w samym programie – a interfejs przez cały ten czas pozostaje używalny. To, w jakim języku Qwirbel odpowiada, ustawiasz osobno.

Prawie żadnej – Qwirbel konfiguruje się sam. Przy pierwszym uruchomieniu konfigurator prowadzi Cię przez wszystko: sprawdzenie systemu, pobranie pasujących modeli jednym kliknięciem (z filtrem tego, co zmieści się na Twojej karcie graficznej) oraz krok po kroku podłączenie składników takich jak ComfyUI. Demo pokazuje, jak to wygląda.

Przy pierwszym uruchomieniu pojawia się ekran aktywacji. Wpisz swój klucz (format XXXXX-XXXXX-XXXXX-XXXXX). Qwirbel dokładnie raz łączy się z serwerem licencji, wiąże klucz z tym urządzeniem i zapisuje lokalnie podpisany token. Potem wszystko działa bez internetu – bez dalszego kontaktu z serwerem.

Qwirbel Normal działa na maksymalnie trzech Twoich urządzeniach jednocześnie – na przykład na komputerze, laptopie i drugiej maszynie. Na każdym z nich wpisujesz po prostu ten sam klucz. Jeśli dojdzie czwarte urządzenie, automatycznie odpada to, którego najdłużej nie używałeś; i tak wchodzisz od razu i nigdy nie musisz nikogo prosić. Qwirbel Server jest natomiast przypisany do jednego firmowego serwera – pracownicy łączą się z tym serwerem i nie potrzebują własnych kluczy. Urządzenie rozpoznaje się po zaszyfrowanym odcisku, nigdy po Twoim nazwisku.

Po prostu wpisz swój klucz na nowym urządzeniu, na ekranie aktywacji. Licencja przenosi się sama – od razu dostajesz nowy token, a stare urządzenie przestaje się liczyć. Pomoc nie jest potrzebna.

Po prostu aktywuj ponownie swoim kluczem. Na tym samym urządzeniu token zostaje wydany na nowo; po zmianie urządzenia licencja przenosi się sama.

Nie. Tylko jednorazowa aktywacja potrzebuje internetu na chwilę. Potem Qwirbel działa całkowicie bez sieci. Możesz dodatkowo sam włączyć dostawców chmury lub API – wtedy dane świadomie opuszczają Twoje urządzenie.

Z lokalnych modeli językowych takich jak Qwen, Gemma, Llama czy GLM – z tych, które zmieszczą się na Twoim sprzęcie. Możesz też podłączyć własne API w chmurze; to opcjonalne i całkowicie Twoja decyzja.

Tak, lokalnie na Twoim sprzęcie: obrazy modelami takimi jak Flux czy Qwen-Image, obraz→film z WAN 2.2 – łącznie z przeniesieniem ruchu (przeniesieniem ruchu z filmu na Twój obraz) oraz obróbką obrazów z użyciem do trzech obrazów odniesienia.

Tak, w całości lokalnie i bez chmury – Twój opis staje się utworem na Twoim komputerze. Więcej na stronie Tworzenie muzyki SI lokalnie.

Mówienie i słuchanie: synteza mowy oparta na Kokoro, dyktowanie przez Whisper i słowo aktywujące. Głos nadający się do użytku komercyjnego opiera się na Kokoro (Apache-2.0); modele klonowania głosu z licencją niekomercyjną nie są reklamowaną funkcją standardową.

Trzy miejsca pracy w programie: Work do zleceń wykonywanych przez agentów, Code do projektów programistycznych z drzewem plików oraz Agentic (od wersji 2), który pozwala kilku agentom pracować jednocześnie – 2 równolegle lokalnie, do 6 przez dostawców w chmurze.

Hyperspace łączy kilka komputerów w jeden klaster – dzięki temu Qwirbel może korzystać ze wspólnej mocy obliczeniowej wielu maszyn. Zakładkę Hyperspace możesz obejrzeć w demie w przeglądarce.

Tak: demo w przeglądarce pokazuje pełne okno z przykładowymi danymi – bez instalacji i bez konta. Służy do oglądania i klikania, to nie jest czat na żywo.

Nie. Modele, rozmowy, pliki i utworzone materiały zostają na Twoim urządzeniu. Nie ma telemetrii. Przy aktywacji przesyłane są tylko anonimowy odcisk urządzenia i klucz.

Tak, Discord Qwirbla (link w stopce). Zweryfikuj się tam botem przy użyciu klucza licencyjnego, żeby wejść do stref dla klientów – aktywacja Twoich urządzeń pozostaje nietknięta.

Strona Strona nowości zawiera pełną historię wersji. Nowe wersje pobierasz jak zwykle ze strony pobierania – są w cenie zakupu.

Tak. Normal to licencja na jedno stanowisko (użytek zawodowy w cenie); dla zespołów i firm jest edycja Server. Szczegóły reguluje EULA.

Przy treściach cyfrowych prawo odstąpienia wygasa, gdy tylko wyraźnie zgodzisz się na natychmiastowe pobranie i rozpocznie się realizacja (Regulamin § 7). Bez tej zgody obowiązuje ustawowy termin odstąpienia – zobacz pouczenie o odstąpieniu.

Qwirbel otwiera asystenta instalacji: język, powitanie, sprawdzenie systemu, ComfyUI, wybór, instalacja, gotowe – siedem kroków. Najpierw sprawdza, co już jest na twojej maszynie, a potem pobiera tylko to, czego brakuje, jedno po drugim. Widzisz to na żywo. Terminal nie jest potrzebny.

Nie. Asystent sprawdza Ollamę jako serwer modeli, modele językowe i dodatkowe zdolności (odczyt ekranu, mikrofon, głos, pobieranie) i instaluje to, czego brakuje. Tego, czego nie potrzebujesz, nie musisz też pobierać – wybierasz sam.

Decyduje, czy Qwirbel w ogóle może proponować dostawców chmurowych. Całkowicie lokalnie ukrywa ich wszędzie i blokuje każde wywołanie na zewnątrz. Domyślnie jest „dostawcy chmurowi dozwoleni”, bo wielu chce używać własnego klucza. Obie rzeczy można zmienić później w Ustawienia → SI i filtr.

Wtedy okno instalacji to zgłasza i proponuje „Sprawdź ponownie” – zwykle działa ComfyUI i zajmuje kartę. Możesz sprawdzić ponownie w każdej chwili; nie trzeba instalować od nowa.

Modele → Biblioteka modeli. Wypisuje bibliotekę Ollamy pogrupowaną według rodzin (Qwen, Gemma, Llama …) z polem wyszukiwania. Jedno kliknięcie pobiera model – nic nie trzeba brać ręcznie ani rozpakowywać.

Użyj filtra „zmieści się na mojej karcie” u góry. Ukrywa wszystko, co na twoim sprzęcie nie działałoby sensownie. Pozostałe filtry (czat, myślenie, kod, widzenie, duże) sortują według przeznaczenia.

Dokładnie to: ten model wymaga więcej, niż ma twoja maszyna. Qwirbel mówi to otwarcie, zamiast pozwolić ci zacząć pobieranie 1.5 terabajtów, które potem i tak nie ruszy. To, czego model wymaga, jest wypisane poniżej.

„Narzędzia” znaczą, że model może sam pójść poszukać – wyszukiwanie w sieci, czytanie plików, sterowanie programami. „Tylko rozmawia” znaczy zwykłe odpowiadanie, bez dostępu. To zależy od modelu, nie od Qwirbela.

Modele → Zainstalowane. Wszystko, co jest na dysku, widnieje z rozmiarem, aktywny jest oznaczony. Jedno kliknięcie „Aktywuj” przełącza. W czacie możesz dodatkowo wybrać inny model dla każdej rozmowy.

Tak. W Modele → Własne pliki wskazujesz swój folder z modelami; Qwirbel sam odczytuje format, rozmiar i kwantyzację. Już pobranych modeli nie trzeba więc ściągać drugi raz.

Sam program jest mały, modele nie: mniej więcej 5–9 GB na model językowy, duże znacznie więcej. Licz na około 100 GB wolnego, najlepiej na SSD. Szczegółowo stoi to w części wymagania systemowe.

W Ustawienia → Pliki i pamięć widzisz każdy folder, który Qwirbel tworzy albo z którego korzysta – z jego dyskiem, wolnym miejscem na nim i zmierzonym rozmiarem. Także te poza folderem programu: skład modeli Ollamy, checkpointy ComfyUI, pliki Klecksa. Przeniesienie to jedno kliknięcie, a Qwirbel pyta najpierw co ma się stać z plikami: zabrać je i opróżnić stare miejsce, zabrać je i zachować je jako kopię, albo tylko zmienić folder. Liczy przed startem, zamiast mieć nadzieję – jeśli w celu brakuje miejsca, blokuje, zamiast paść w połowie. Najpierw kopiuje, sprawdza każdy plik w celu wobec oryginału, i dopiero potem opróżnia stare miejsce.

Ustawienia → Usługi domyślne. Dla każdego zadania widzisz domyślną usługę, co jeszcze stoi obok w gotowości, i kropkę pokazującą, co naprawdę odpowiada w tej chwili. Plusem dobierasz usługę, którą znalazłeś – wystarczy nazwa albo odnośnik, Qwirbel proponuje opis, zmieniasz to, co nie pasuje, i dopiero twoje kliknięcie ją dodaje. Jeśli usługa mówi rozpowszechnionym interfejsem OpenAI, potrafi potem wszystko to, co dostawca. Nic nie jest pobierane i nic nie jest uruchamiane – dodawany jest opis; instalacja należy do ciebie, a jak to zrobić, stoi widocznie na karcie.

Nie. Ustawienia → Autostart wypisuje wszystkie programy, które Qwirbel potrafi sam podnieść – Ollama, Klecks, ComfyUI, Colibri i Kimi – każdy z adresem i przełącznikiem. Kropka obok pokazuje, co naprawdę działa: sprawdzone, nie zgadnięte. Przy zamykaniu Qwirbel kończy tylko to, co sam uruchomił.

Pod biblioteką modeli i biblioteką generacji jest pole, w którym wpisujesz, czego ci brakuje. Qwirbel szuka pasującego modelu; jeśli podasz adres, czyta też tę stronę. Wychodzi z tego propozycja – źródło, nazwa, rola, folder – którą przed dodaniem możesz jeszcze zmienić. Po drodze Qwirbel sam sprawdza, czy źródło naprawdę istnieje i czy obiecane pliki w nim leżą: modele językowe czasem podają źródło, które brzmi wiarygodnie, a mimo to jest zmyślone. Jeśli nic tam nie ma, nic nie zostaje dodane.

Ustawienia → Język. Niemiecki i angielski są wbudowane. Każdy kolejny język stoi niżej jako przycisk noszący własną nazwę – jedno kliknięcie go tworzy, a model tłumaczy interfejs.

Utworzenie trwa chwilę; tłumaczenie idzie potem blokami w tle. Widzisz, ile tekstów jest gotowych, i możesz pracować dalej. Jeśli się urwie, ruszy dalej tam, gdzie stanęło – nic nie zaczyna się od nowa.

Że każdy tekst interfejsu jest przetłumaczony – ekran pokazuje stan jako liczbę, np. 2763/2763. Dopóki nie jest gotowe, pozostałe miejsca stoją po niemiecku albo angielsku; interfejs przez cały czas nadaje się do użytku.

Bo około 600 miejsc składa swój tekst dopiero przy wyświetlaniu – na przykład „widzę 16 GB”. Zdań budowanych z kawałków nie da się przetłumaczyć jako gotowych zdań. Program mówi to sam, zamiast to ukrywać.

Wpisz go wtedy sam: kod i nazwa w wierszu pod listą, potem „Utwórz”. Proponowane języki to wygodna droga, a nie granica. Uważaj na właściwy kod – ukraiński to na przykład „uk”, a nie „ua”.

Domyślnie tak – wybór przełącza też język odpowiedzi i dyktowanie. Jeśli chcesz je osobno, ustaw te dwa świadomie na „automatycznie” i wybierz pojedynczo.

Nie. Nie ma pakietów językowych ani dopłat. Więcej na SI w każdym języku.

Qwirbel startuje w widoku „prostym” : czat i praca u góry, obok to, co akurat działa, cała reszta za strzałką. Jeśli chcesz stary widok, przełącz na „pełny” w Ustawienia → Wygląd – pasek boczny ze wszystkimi kartami znów tam jest. Nic nie znika, tylko droga tam jest inna.

W Ustawienia → Menu. Tam ustalasz kolejność i ukrywasz to, czego nie potrzebujesz – dla obu widoków.

Tak. W Ustawienia → Wygląd jest osiem gotowych motywów (Qwirbel, Północ, Terminal, Bursztyn, Magenta, Turkus, Rdza, Lód). Jedno kliknięcie ustawia wszystkie trzy kolory bazowe; potem każdy da się dokręcić dalej, aż po własną wartość szesnastkową. Kolory obowiązują na urządzenie – telefon i komputer osobno.

Rozmiar ustawia się osobno dla czatu, wiersza wpisywania, paska bocznego, paska górnego i treści, również w Wyglądzie. To także obowiązuje na urządzenie.

Tak, obraz albo film za interfejsem. Istniejąca biblioteka tapet (Wallpaper Engine, ScreenPlay, Lively) zostaje znaleziona i skopiowana.

Dodatkowe narzędzia dla agenta – wyszukiwanie w sieci, przeglądarka, bazy danych i więcej. Karta MCP pokazuje u góry zainstalowane, a pod nimi wyselekcjonowany sklep, podzielony na sieć, wiedzę, praktyczne, kod i dane.

Trzy kroki, w tej kolejności: zainstaluj → aktywuj → włącz w czacie przez chip MCP. Ostatni krok jest na zadanie – dzięki temu praca dostaje tylko te narzędzia, których naprawdę potrzebuje.

Zwykle brakuje trzeciego kroku: serwer trzeba włączyć w czacie przez chip MCP. Czy w ogóle działa, sprawdzisz w karcie MCP przyciskiem „Testuj” – to melduje jasnymi słowami, zamiast paść po cichu.

Tak. Od mniej więcej 25 miliardów parametrów model lokalny sam sięga po narzędzia w czacie. Poniżej 30 miliardów dostaje listę podstawową około 18 narzędzi zamiast pełnej – cała lista byłaby dla małych modeli za dużo naraz.

Od mniej więcej siedemdziesięciu miliardów parametrów tak: model znajduje właściwy serwer, instaluje go, włącza i używa w obrębie tej samej pracy. Poniżej Qwirbel mówi ci jednym zdaniem, którego potrzebujesz w karcie MCP.

Nie. Jeśli program docelowy nie wisi na swoim interfejsie, istniejące pliki tego programu są dla niego zablokowane – wymuszone przy wykonaniu, a nie tylko poproszone w zleceniu. Nowe pliki może tworzyć; jego raport mówi wtedy, że został zablokowany, zamiast twierdzić, że coś zbudował.

Do zwykłego rozmawiania wystarczy 6–8 GB. Do generowania decyduje profil w Ustawienia → SI i filtr , i tam stoi, co daje każdy z nich: 8 GB bardzo oszczędnie, do 4 sekund wideo, 12 kl./s, 1 agent lokalny · 12 GB do 6 sekund, 15 kl./s, 2 agentów · 16 GB do 8 sekund, 15 kl./s, 2 agentów · 24 GB 720p, do 10 sekund, 20 kl./s, 4 agentów. Obrazów to nie dotyczy.

Ten sam profil – każdy agent myślący lokalnie trzyma swój model w pamięci graficznej. Przez dostawcę chmurowego działa równolegle znacznie więcej, bo tam nic nie leży na twojej karcie.

Tak. Przy producencie GPU są sprawdzone wartości początkowe dla AMD (ROCm) oraz NVIDIA (CUDA). Do obrazów jest dodatkowo Klecks przez Vulkana – dzięki temu karty AMD idą razem bez wymogu CUDA.

Wtedy wpisujesz własny klucz API (Ustawienia → API). W trybie dostawcy twoja karta graficzna pozostaje wolna, bo lokalnie nic nie jest ładowane. Jak to wygląda, stoi na korzystanie z klucza GLM.

16 GB to dolna granica, 32 GB jest wygodne. Przy 32 GB i mniej zalecamy 60–100 GB pliku wymiany – przy ładowaniu model przez chwilę leży w pamięci podwójnie. To niczego nie przyspiesza, to zapobiega przerwaniu. Szczegóły w części wymagania systemowe.

Sprawdź w bibliotece modeli, czy model podaje „tu jeszcze nie ruszy” – wtedy potrzebuje więcej, niż ma maszyna. Filtr „zmieści się na mojej karcie” pokazuje jednym spojrzeniem, co zostaje. Inaczej pomaga „Skanuj ponownie” w Modele → Zainstalowane, gdy plik doszedł później.

Wtedy profil jest ustawiony za wysoko: wybierz o stopień niżej w Ustawienia → SI i filtr (długość, klatki i rozdzielczość od niego zależą). Druga częsta przyczyna to za mały plik wymiany – patrz wyżej.

Albo język nie jest jeszcze gotowy (ekran podaje licznik), albo chodzi o te około 600 miejsc, które składają swój tekst dopiero przy wyświetlaniu. Jedno i drugie jest normalne i tak opisane w programie.

Naciśnij najpierw „Testuj” w karcie MCP – czy serwer działa? Sprawdź potem, czy jest aktywowany, a na końcu, czy jest włączony w czacie przez chip MCP. Trzeci krok zapomina się najczęściej.

Karta instalacji ma „Sprawdź ponownie”. Asystent patrzy wtedy na nowo, co już jest, i pobiera tylko to, czego brakuje – instalowanie od nowa nigdy nie jest potrzebne.

Pod każdą kartą ustawień jest pole, w którym możesz napisać, czego potrzebujesz – program sam to wtedy przestawia. To, co wolno zmienić w danej karcie, jest jasno wyznaczone.

Napisz do nas: pomoc. Jeśli chcesz, podaj, jaką masz kartę graficzną i jaki model był aktywny – to zwykle wyjaśnia połowę pytania.